یگ آدم نابغه ذهنش رنجور می گردد. او نبوغ خودرا معطوف به رنج ذهنی خود می کند تا به آن علم بیاورد و در مکاشفات عرفانی خود بتواند با نبوغ خود این رنجوری ذهنی را حل و حلاجی تماید. امّا آیا می توان تصور کرد که شاید رنج ذهنیاو دم به تله نبوغ و علم ندهد و علم عاجز باشدکه آنرا توصیف کند ؟!  رنجی ذهنی که نشود به آن علم آورد ....اصالت علم یا اصالت اسکیزوفرنی ؟! رنج ذهنی که نشود به گنج روانشناسی                          تبدیلش کرد .  فلسفه ای وجود دارد که می گوید:اوّلش فقط علم بوده و علم خودش دنیا را به وجود آورده ... امّا شاید ضدّعلم هم وجود داشته باشد. درستمثل جریان مادّه و ضدّ مادّه !و حالا : علم و ضدّ علم .رنجوریهای ذهنی که خود ذهن و استعداد آدم نمی تواند به آن علمبیاورد و آن را حل کند .اوّلش کدام بوده : علم یا اسکیزوفرنی؟ + نوشته شده در  یکشنبه دهم مرداد ۱۴۰۰ساعت 14:28&nbsp توسط عباس روح الامینی  |